Dag 5

Een leuke ochtend gehad met Joppe: goed luisteren en lekker spelen. Het aantal ongelukjes viel ook mee. In de middag kwam een vriend op bezoek. Ging ook prima. Joppe vindt bezoek wel leuk. Hij is er ook totaal niet bang voor en gaat uiteindelijk lekker bij de voeten liggen.

Het lukt ook om in de bench te liggen met de deur dicht. Na 10 minuten gepiep is hij stil en gaat slapen.
In de middag weer uitgelaten.
Daar hoorde Joppe ineens het geluid van een stratenmakersmachine. Jeweetwel: zo'n trilding om de grond aan te stampen. Als Bouke er nog was geweest, was die panisch de andere kant opgerend. Met Joppe wil ik dat soort situaties in de toekomst voorkomen en besloot er dus op af te gaan. Met het kom-hier-spelletje een geslaagde actie, want we komen tot de rand van het gedeelte waar ze bezig zijn en Joppe gaat er lekker bij zitten.
De 2 mannen die er aan het werk zijn zien mij en een pup en leggen even het werk neer. Het gesprek gaat over honden en hun gedrag. Dit zullen we de komende jaren nog wel meer meemaken.
Trots en blij gaan we weer naar huis. Fijn dat dit goed is gegaan.

Als Joppe weer eens lekker ligt te slapen besluit ik achterin de middag even wat veegwerk te doen om de vloer weer iets toonbaarder te maken (tja dat heb je met een hond).
Net als ik de gangkast stoffer en blik wil pakken hoor ik een pijnkreet van Joppe. Ik snel naar de kamer en vind Joppe daar met zijn achterlijf onder de verwarming. op het moment dat hij op wil staan dan gilt hij het weer uit van de pijn. Die zit dus klem.
Ik kniel neer en probeer hem stil te laten liggen. Dit lukt gelukkig erg goed. Ik probeer hem te helpen onder de verwarming uit te komen, maar dit resulteert in nog meer gegil. Hmm niet goed!
De telefoon lag binnen handbereik en Rene werd gebeld met de mededeling dat Joppe vast zat onder de verwarming. Zonder er woorden over vuil te maken sprong hij in de auto. Daar zat ik dan met de weet dat het nog min 20 minuten zou duren voordat hij er zou kunnen zijn. Laptop lag gelukkig ook binnen handbereik, zodat meteen het telefoonnummer van de dierenarts kon worden opgezocht. Die stond nog niet in mijn telefoon. De dierenarts gaf in 1e instantie aan dat ik het maar gewoon moest proberen om hem los te krijgen. Hij begon al over verwarming losmaken en brandweer. Had al uitgelegd dat ik de hond niet alleen kon laten, dus dat dat geen optie was. Gelukkig bedacht hij al pratende dat hij wel even iemand langs kon sturen. Pfiew.

In de tussentijd bleef Joppe gelukkig rustig liggen en had hij op die manier geen pijn. Hij viel zelfs bijna in slaap!
Na enige tijd arriveerden 2 dierenartsassistenten met een tube glijmiddel. Dit mocht helaas niet baten. Zijn heupbot paste er met geen mogelijkheid onderdoor, dus de enige optie was de verwarming eraf te halen.
Gelukkig arriveerde Rene precies op dat moment en hij mocht meteen aan de slag. Verwarming los en omhoog: heupen vrij en hollen maar.
Joppe begon meteen te kwispelen en iedereen die op zijn heupen zat enthousiast te begroeten. Pffff :-)
Daarna meteen maar een afspraak gemaakt om voor de zekerheid nog even eea te laten controleren. Dus die dag voor de 2e keer in 3 dagen naar de dierenarts.

Daar was Joppe inmiddels een beroemdheid geworden. Iedereen wist al over de pup die klem zat onder de verwarming :-))
Het lijkt er goed uit te zien en voor de zekerheid krijgt Joppe een prik met ontstekingsremmer en pijnstiller.
Vanavond maar rustig houden bedenken wij ons en dus geen bench o.i.d. en dan nog maar een nachtje op de slaapkamer slapen.

Daar vindt hij meteen een plekje onder het bed. Welterusten.


Foto met klemliggende hond volgt nog (lang leve de mobiele telefo(on)totoestellen)